1 keer te veel afgezien
Het was 1 keer te zwaar
Voor het kleine kind in mij
Vandaag kan ik zeggen dat ik gebroken ben
Dat ik kilo’s littekenweefsel met me meedraag, netjes verborgen onder die olifantenhuid
De kleine muis in mij die wou spelen heeft dat nooit gedaan
Toen in dat middelbaar gevang
Ik moest groot zijn, sterk ook
Het alleen doen
Het leek me niet te raken, die scherpe woorden van klasgenodigden
Het leek me niet te deren, de jaren die ik langs de kant versleet
Ik kon het toen wel aan dacht ik, die rijen pest
Onze klaskapitein kopte de ene steek na de andere binnen
In mijn goal
Net niet
Ik zei het net niet
Tegen de mensen die me wel lief hadden
Ik ben m’n leven lief geweest
Maar vergat mezelf, toch vaak
Wat is het waard van waarde te willen zijn als vanbinnen de pijn je verscheurt
Wat is het waard te willen dragen als het littekenweefsel je gang steeds trager maakt
Vandaag de dag lijk ik gebroken, door de wonde die ik te lang in mij droeg
Maar morgen zal ik helen
Ik ben begaan met de velen
Die in zich het onbekende, het niet willen kennen, herbergen
Ik ben begaan
Ben er geweest en kom er nog steeds
In de donkerste spleten van die grijze massa
Mijn hoofd vertelde al te vaak dat het wel goed ging
Dat ik er was
Maar vandaag de dag spreekt die grote kleine muis in mij
Hij zegt dat hij wil spelen, weten hoe dat is
Niet alleen, maar samen
Ik ben begaan met de velen
De gebrokenen, de geheelden, de winnaars en verliezers, kapiteins en ongekozenen
Het doet me blozen als ik denk, me bedenk
Niemand is kwaad, er is geen keuze
Het leven leust zich, bekommert en verkommert
Maar als we samen spelen, zoveel mogelijk, met zoveel mogelijk
Is het goed
En dat was het ook, dat is het ook
Vandaag de dag ben ik blij
Met wie ik ben
Geworden
Mijn beste speelkameraad
Grootste vriend
Samen kunnen wij de wereld aan
Samen kunnen we de wereld aan
maarten De Keukelaere 