maarten De Keukelaere

Zou het kunnen dat minder meer is? Dat het tijd is, zee van tijd, om opnieuw te geven, het nemen te laten voor wat het is , niets meer

Zou het kunnen dat het licht in de etalages, het licht achter onze schermen, ons verblindt voor de lichtheid om ons heen

Is het nodig, broodnodig, een frigo die praat of een auto voor 4 voor 1

Maken kleren werkelijk de man en is de mens maakbaar?

Wat als, we het over een andere boeg gooiden? Dat deze storm de rommel in onze huizen, onze hoofden en straten over boord kieperde, voor eens en vooral tijd

Dat er ruimte vrijkomt voor wat er echt toe doet, het samen zijn, zorgen voor, het vragen naar

Zou het kunnen dat het zand in de ogen onze tranen opzuigt, tranen die mógen stromen, bij het besef dat de ander niet zo anders is en het niet daar maar hier te doen is

Een treurwilg waait niet alleen, onder populieren is er geen de populairste, een eik die eikes zegt, dat doet toch raar?

Zou het?

Zou het dat de ratrace toch eindigt, wanneer steeds meer deelnemers uitvallen, niemand nog wil…kan winnen

Dat de eindstreep in zicht is als wij allen onze handdoek in de ring gooien en zeggen, roepen: ik weet het niet!

De winnaars en verliezers van vandaag kunnen de gelijken van morgen zijn

Gelijkgezind, gelijk goedgezind

Haatdragendheid kan gedragenheid worden en drummen dromen

Treuren kan kleuren worden, straten besmeurd met krijt in 1000 tinten

Zou het?

Dat we bij elkaar in het krijt staan, werkelijk

Dat het ons enkel een andere houding benodigd, om de finish te halen

Een houding van geven, die zorgen wegneemt

Een houding van dienstbaarheid, die kwaadheid onttrekt uit het hart

Een houding van bijdragen, tot het gevoel van willen plaats maakt voor mogen

Een houding die houden van is, en houdbaar

Een houding die meer geeft dan neemt, ook al doet het even pijn

Een houding die past in het plaatje, ons op onze plek zet, plaats maakt

En ruimte creeërt in tijden van kleine kamers en enge gedachten

Ik zou, tekenen voor een wereld vol mensen die deel nemen en bij dragen

Waarin iedereen deel uitmaakt van en oog heeft voor, een blad voor de mond neemt. Een blad dat groeit aan 1000 jaar oude bomen, die altijd gezwegen hebben maar nu zouden zeggen, écht?

Ik weet het niet, ik weet niets, zou het niet weten

Maar hoop op meer, een meer van minder

En getijden die veranderen, als de zee daarom vraagt

Want ik ben zeker, werkelijk zeker, dat het tijd is

En dat we op tijd zijn

Gekomen