maarten De Keukelaere

Ontpannen tot in de kern. Dat zeiden Betsy, Patricia en Yovanna vanop de derde etage.
Makkelijker gezegd als gedaan. Ik zat me te weren, duwen en persen, proberen.
Al te lang loop ik rond zonder hoofd, te pikken naast het graan dat zich voor de neus aanbied.
Met de moeite van een walvis die een ei legt op het droge, of de weerbarstigheid van een mol die boven de grond zwemt, waad ik al even tegen de stroom in.
Wacht even.. euh.. Vals alarm
En als ik de raad van die 3 dames zou opvolgen? Nogmaals probeer ik, de klauwen niet te strak rond de stok onder mij, mijn lelletje lekker los, de zwaartekracht doet z’n werk. Ik probeer nog een downward facing pigeon, lekkere lotus, en dan toch het moment dat Betsy en co me hadden toegetokkelt, zelf al maanden naar verlang.
Stilte…even… en dan plof.
Een ei van gematigd formaat valt in parachutesprong neer op het stro onder mij. Het was een ei dat ik al langer kwijt wou, kwijt moest. En nu ligt het daar. Te stralen onderin het kippen hok. Ik kijk trots naar boven.
In de ogen van Yovanna, meesteres van het soepel leggen, koningin van ontspanning, vind ik bevestiging. Je bent goed bezig!
Loslaten.. vertrouwen.. windeieren zijn oke.
En ontpannen..
tot in de kern.